PDF | On Mar 31, 2018, Radosław Błaszczyk published XXIX Sympozjum Liturgiczne Dawne i współczesne rozumienie sakramentu pokuty i pojednania (Ląd nad Wartą, 16 października 2015) | Find Pyzdry – miasto w środkowo-zachodniej Polsce, w województwie wielkopolskim, w powiecie wrzesińskim, nad rzeką Wartą, siedziba gminy miejsko-wiejskiej Pyzdry. W latach 1975–1998 miasto administracyjnie należało do województwa konińskiego . Od średniowiecza do 1846 siedziba powiatu pyzdrskiego. PDF | On Jul 29, 2016, Radosław Błaszczyk published XXVII Sympozjum Liturgiczne (Ląd, 18 listopada 2013) | Find, read and cite all the research you need on ResearchGate Klasztor cystersów w Lądzie nad Wartą założony według tradycji 1145, zapewne jako folwark klasztoru w Łeknie, samodzielny od około 1175. Po 1193 staraniem księcia Mieszka Starego zasiedlony przez mnichów z Altenbergu koło Kolonii i aż do XVI w. zakonnicy rekrutowali się z Nadrenii. Około 1300 r. opactwo posiadało 30 wsi, w tym dobra kłodawskie na Pomorzu z ośrodkiem w Dożynki Parafialne 28.08.2016 r. Wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny Parafia p.w. Świętej Trójcy Nowe Miasto n. Wartą 15.08.2016r. Zakończenie Oktawy Bożego Ciała. Nowe Miasto nad Wartą 02.06.2016r. 5 czerwca 2016 roku o godz.11.00 została odprawiona Msza św. dla dzieci z udziałem dorosłych. 22 marca 2019 Heraldyczne Impresje Kościół Najświętszej Maryi Panny i św. Mikołaja, Krzywosąd, Ląd, Ląd nad Wartą, Niesobia, Szeliga, Słodzieje, Wierzbięta z Paniewic. Jeżdżąc po Polsce można się często natknąć na takie miejsca, gdzie w głuchej wsi liczącej kilkaset osób strzela w górę piękny, monumentalny kościół NnX2X. Dawne opactwo cystersów w miejscowości Ląd nad Wartą, położone ok. 15 km. na wschód od Pyzdr, powiat słupecki. Opactwo Pierwsza wzmianka o klasztorze pojawia się w 1145 roku, wtedy także powstaje pierwotna zabudowa z której niestety do dzisiaj nie pozostało wiele śladów. W 1331 roku dobra klasztorne spustoszyli Krzyżacy. W połowie XIV wieku nastąpiła przebudowa obiektu dzięki wsparciu Wierzbiętego z Paniewich h. Niesobia oraz wielkopolskich rodów rycerskich. Wzniesiono wtedy do dziś zachowane sklepione krużganki wokół wirydarza, kapitularz ze sklepieniem wspartym na jednym filarze oraz kaplicę św. Jakuba, w której to znajdują się cenne gotyckie polichromie. W 1651 roku rozpoczęto burzenie wschodniej części kościoła i budowę nowego, barokowego. Pracami prowadzonymi do około 1690 i przerywanymi konfliktami ze zleceniodawcami kierował Tomasz Poncino, po nim Jerzy Catenazzi, Jan Koński i Józef Bellotti, potem znów gospodarzem opactwa jest Wyższe Seminarium Duchowne Towarzystwa Salezjańskiego, które to wzorowo opiekuje się obiektem. Klasztor można zwiedzać- szczegółowych informacji należy szukać na stronie internetowej Fotografie wykonane dzięki uprzejmości zakonu. Zespół dawnego opactwa cysterskiego w Lądzie nad Wartą został uznany za Pomnik Historii w 2009 roku. To jeden z cenniejszych zabytków Wielkopolski. Wnętrze świątyni Najwyższą klasę założenia klasztornego potwierdza późnobarokowy kościół, który swoją formę zawdzięcza rozbudowie prowadzonej od 1728 roku. Wnętrze projektował Pompeo Ferrari oraz szereg innych artystów, wśród których znalazł się także Adam Swach. Sklepienia kościelne zdobią wysokiej klasy dekoracje malarskie i sztukatorskie. Na wyposażenie składają się także cenne ołtarze, manierystyczne stalle oraz barokowy prospekt organowy. Zachwycająca jest polichromia 38 metrowej kopuły nawy głównej wykonana przez Jerzego Wilhelma Neunhertza, pod program, który ułożył opat Łukomski. Oratorium św. Jakuba W oratorium, czyli dawnej kaplicy św. Jakuba Apostoła, podziwiać można zespół fresków z około 1372 roku. Są one zaliczane do najcenniejszych, obok malunków z kaplicy zamkowej w Lublinie, zabytków malarstwa gotyckiego w Polsce. To wyjątkowe dzieło wykonał cysterski mnich przybyły z okolic Kolonii. Szczególną uwagę warto zwrócić na scenę fundacyjną na ścianie południowej. W centrum został umieszczony św. Jakub, po jego lewej stronie klęczy wraz z rodziną fundator kaplicy, Wierzbięta z Paniewic. Nad postacią Wierzbięty został umieszczony jego herb. Po prawej stronie postaci św. Jakuba Apostoła klęczy grupa cystersów z opactwa w Lądzie, którzy byli odbiorcami darowizny. Nad nimi zaś unosi się herb Królestwa Polskiego – Orzeł Biały, który świadczy o opiece Kazimierza Wielkiego nad opactwem. Jest to jeden z najstarszych zachowanych wizerunków naszego godła. Na przeciwległej ścianie znajduje się fresk z wyobrażeniem Pięciu Panien Głupich oraz św. Jerzego i św. Marcina. Freski uzupełniają wizja końca świata i sądu ostatecznego, postacie świętych oraz tarcze herbowe fundatorów i dobrodziejów klasztoru. Prawdziwą perłą jest późnogotycki rzeźbiony tryptyk. Kapitularz Sala kapitularza, wzniesiona około połowy XIV wieku. Pierwotnie było to miejsce spotkań, narad oraz sądów cysterskiej wspólnoty. Po 1722 roku kapitularz zmodernizowano i zamieniono na kaplicę. Zachowało się gotyckie sklepienie, wsparte na centralnie usytuowanym filarze. To rzadki przykład tego typu rozwiązań konstrukcyjnych. Biblijne sceny na ścianach nawiązują treścią do sądowniczej funkcji tego pomieszczenia. Krużganki Krużganki stanowią główny trakt komunikacyjny klasztoru. Pod łukami gotyckich sklepień zachowały się imponujące malowidła przedstawiające cysterską historię i jej świętych bohaterów autorstwa Adama Swacha. Do naszych czasów przetrwało 20 z 26 płócien. Sala Opacka Sala Opacka, jedno z największych pomieszczeń klasztoru, powstała w 1722 roku według projektu Pompea Ferrariego. Sufit zdobią freski kilkukrotnie już wspominanego Adama Swacha- niezwykle uzdolnionego franciszkanina. W narożniku plafonu, po lewej stronie u dołu malarz umieścił swój autoportret z franciszkańskim krzyżem na ramieniu i atrybutami malarza – paletą farb i pędzlami. Główna oś kompozycyjna ukazuje alegorię ludzkiego życia jako drogi wiodącej przez naśladowanie Chrystusa i świętych do nieba lub przez grzechy i występki do piekielnej otchłani. Fryz pod plafonem prezentuje galerię wizerunków lądzkich opatów. Pomieszczenie służy obecnie jako biblioteka klasztorna. Drogi miłośniku Wielkopolski, jest mi bardzo miło mi, że odwiedzasz moją stronę! Jeśli pomogłem Ci znaleźć potrzebne informacje, inspiracje do dalszych podróży lub po prostu spodobało się Tobie, to co robię, będę wdzięczny, gdy wesprzesz mnie stawiając mi wirtualną kawę. Takie wsparcie pomaga mi dalej kontynuować mój projekt. Festiwal kultury słowiańskiej i cysterskiej Pocysterski zespół klasztorny w Lądzie nad Wartą należy do najcenniejszych zabytków w kraju. Cystersów sprowadził tu książę Mieszko III Stary ogłaszając akt fundacyjny w drugiej połowie XII wieku: W imię Świętej i nierozdzielnej Trójcy. Gdy szybko ubiegają dni żywota naszego, jak cienie słońca i dym giną. My więc Mieczysław z Bożej Łaski książę Polski wszystkim wiernym w Chrystusie, tak obecnie żyjącym, jako też i przyszłym pokoleniom, pragniemy aby wiadomem było, iż dla miłości Pana naszego Jezusa Chrystusa odkupiciela dusz ludzkich i dla uwielbienia Najświętszej Rodzicielki Jego (...) zakonników ze zgromadzenia cystersów (...) osadziliśmy w miejscu nazwanem Lenda nad rzeką Wartą. (...) Klasztor - będący filią opactwa w Łeknie - usytuowany został na prawym brzegu Warty, opodal wczesnośredniowiecznego grodu, który - strzegąc przeprawy przez Wartę na szlaku handlowym z Kalisza do Gniezna - był jednym ze znaczących grodów powstającego państwa polskiego. Decyzją rosyjskiego zaborcy, opactwo cysterskie zostało skasowane w 1819 roku, po ponad 600 latach swego istnienia. Krótko rezydowali tu kapucyni, a po pierwszej wojnie światowej gmachy kościoła i klasztoru przekazano salezjanom, którzy - z przerwą na lata II wojny - prowadzą tu seminarium, obecnie Wyższe Seminarium Duchowne. Z gotyckiego klasztoru, wzniesionego w XIV w., zachowały się mury wirydarza, sień, kapitularz, piwnice oraz oratorium św. Jakuba. W oratorium, dawnej kaplicy św. Jakuba Apostoła, podziwiać można zespół fresków z około 1372 roku, zaliczanych do najcenniejszych zabytków malarstwa gotyckiego w Polsce. Scena przedstawiającą fundację kaplicy znajduje się na południowej ścianie: pośrodku św. Jakub, z lewej jego strony klęczy fundator klasztoru rycerz Wierzbięta z Paniewic − starosta generalny Wielkopolski wraz z rodziną, z prawej strony znajduje się grupa mnichów, nad tą sceną znajduje się wyobrażenie Pięciu Panien Mądrych. Na przeciwległej ścianie fresk z wyobrażeniem Pięciu Panien Głupich oraz św. Jerzego i św. Marcina. Freski uzupełniają wizja końca świata i sądu ostatecznego (na sklepieniu), postacie świętych oraz tarcze herbowe fundatorów i dobrodziejów klasztoru. Prawdziwą perłą jest późnogotycki rzeźbiony tryptyk z figurami Matki Bożej z Dzieciątkiem Jezus, św. Katarzyny, św. Barbary, św. Stanisława Biskupa i św. Mikołaja - jest to tzw. ołtarz szafiasty z zamykanymi skrzydłami bocznymi. Pozostałą część klasztoru przebudowano lub dobudowano w okresie baroku. W sieni, przykrytej gotyckim sklepieniem, oraz w Sali Opackiej na piętrze zachowały się freski z 1 połowy XVIII wieku pędzla Adama Swacha. Budowę kościoła, poprzedzoną rozbiórką wcześniejszej świątyni, zapoczątkował w połowie XVII wieku Tomasz Poncino. Późniejsze prace odbywały się według projektów Józefa Szymona Bellotiego i Pompeo Ferrariego. Budowa trwała blisko sto lat. Barokowy kościół jest budowlą jednonawową, z transeptem i prosto zamkniętym prezbiterium. Nawę główną przykrywa kopuła, ozdobiona polichromią wykonaną przez wybitnego malarza śląskiego Jerzego Wilhelma Neunhertza. Malowidła w transepcie wykonali cysters F. L. Raedtke i wspomniany już franciszkanin Adam Swach. W wyposażeniu wnętrza świątyni warto zwrócić uwagę na ołtarze, pochodzące przeważnie z XVII i XVIII, rokokową ambonę, konfesjonały zwieńczone rzeźbami pokutników oraz bogato rzeźbione stalle – miejsce odmawianej siedmiokrotnie w ciągu dnia wspólnej modlitwy cystersów. Miłośnicy historii i kultury średniowiecza przeżyją w Lądzie niezwykłą, pełną wrażeń przygodę, zwłaszcza w czasie organizowanego corocznie, na przełomie maja i czerwca, przez Muzeum Archeologiczne w Poznaniu i lokalnych partnerów Festiwalu Kultury Słowiańskiej i Cysterskiej. W zrekonstruowanym słowiańskim grodzie spotkać można wówczas średniowiecznych kupców, wędrownych rzemieślników oraz dzielnych wojów. Wokół klasztoru spotkać średniowiecznych pielgrzymów. Wiele atrakcji przewidziano dla dzieci. Są też koncerty, wykłady popularno-naukowe, widowiska historyczne. Ląd włączono w europejskie szlaki kulturowe: Szlak cysterski oraz Drogę św. Jakuba, a w 2009 r. zespół dawnego opactwa cystersów został uznany za Pomnik Historii. Ląd, kościół Marii Panny i św. Mikołaja, dawny cystersów Lokalizacja: Ląd, powiat Słupca ( Budowa: 1681 - 1690, 1728 - 1730 Architekt: Józef Szymon Bellotti, Pompeo Ferrari Styl: barok, późny barok HISTORIA. Klasztor w Lądzie został ufundowany dla zakonu cystersów w 4. ćw. XII w. przez księcia Mieszka III Starego, jako filia opactwa w Łęknie. Pierwszy późnoromański kościół zakonnicy wznieśli na przełomie XII i XIII w. Został on rozebrany w latach 1651-52 w związku z planami budowy nowej zachowanej do dziś świątyni. Kościół ten powstawał w dwóch etapach. W pierwszym etapie w latach 1681-90 wzniesiono prezbiterium ujęte dwiema wieżami oraz transept. Plany tego etapu wykonał architekt Józef Szymon Bellotti. Kościół ukończył w latach 1728-30 włoski architekt Pompeo Ferrari, który wzniósł nawę główną nakrytą potężną kopuła. W 1819 r. klasztor cystersów został zlikwidowany przez władze Królestwa Polskiego, jednak ostatni mnisi pozostali tutaj do 1848 r. W 1850 r. kościół i zabudowania klasztorne przejął zakon kapucynów. W 1864 r. za czynny udział kapucynów w powstaniu styczniowym władze carskie likwidują klasztor a cześć zakonników zostaje zesłana na Syberię. W 1888 r. diecezja włocławska nabyła budynki klasztorne na licytacji a w 1890 r. biskup Aleksander Bereśniewicz erygował parafię w Lądzie. W 1921 r. kościół i klasztor przejęli salezjanie, którzy urządzili tutaj Niższe Seminarium Duchowne. W latach 1939-41 okupacyjne władze niemieckie urządziły w klasztorze obóz przejściowy dla aresztowanych duchownych, którzy stąd trafiają do obozu koncentracyjnego w Dachau. W 1945 r. powracają księża salezjanie, którzy aby zapobiec przejęciu klasztoru przez władze komunistyczne, tworzą tutaj Wyższe Seminarium Duchowne. ARCHITEKTURA. Wzniesiony w dwóch etapach kościół łączy w sobie cechy baroku i późnego baroku. Złożony jest z barokowego prezbiterium ujętego dwiema wieżami i transeptu oraz z późnobarokowej ośmiobocznej nawy nakrytej kopułą. Na zewnątrz ściany prezbiterium i ramion transeptu opięte są pilastrami i zwieńczone półeliptycznymi szczytami ze spływami wolutowymi. Prezbiterium i ramiona transeptu nakrywają dachy dwuspadowe. Wieże ujmujące prezbiterium zbudowane są na planie kwadratu, podzielone na dwie kondygnacje i nakryte baniastymi hełmami ze zdwojonymi latarniami. Ściany nawy opięte są wiązkami pilastrów i zwieńczone są eliptycznymi szczytami, które ujmują przerwane odcinki belkowania. Wklęsłe pola między pilastrami przebite są dużymi oknami. Ściany nawy dźwigają potężną kopułę o średnicy 38 metrów, oświetloną czterema dużymi oknami. Nad kopułą wznosi się duża latarnia, nakryta kopułką i oświetlona dużymi półkolistymi oknami. Wewnątrz prezbiterium i ramiona transeptu nakrywają sklepienia kolebkowe na gurtach, spływających na przyścienne pilastry. Nad skrzyżowaniem naw usytuowana jest ślepa kopuła na pendentywach. Nawę nakrywa kopuła podzielona potężnymi gurtami, spływającymi na filary przyścienne. POLICHROMIA. Kopułę nawy zdobi polichromia wykonana w latach 1731-32 przez śląskiego malarza Georga Wilhelma Neunhertza. W poszczególnych polach przedstawieni zostali Ojcowie i Doktorzy Kościoła: Hieronim, Grzegorz Wielki, Banawentura, Bernard z Clairvaux, Tomasz z Akwinu, Augustyn i Ambroży. Centralny fresk ukazuje pochód Bożej Mądrości, która prowadzi wiernych do zbawienia przez triumfalną bramę Kościoła. Freski w ślepej kopule transeptu przedstawiają świętych adorujących Trójcę Świętą. Malowidła te wykonał w 1711 r. franciszkański malarz z Poznania Adam Swach. On także jest autorem scen z życia św. Bernarda w południowym ramieniu transeptu. Freski w północnym ramieniu transeptu wykonał cysterski malarz z Przemętu Łukasz Raedtke. Została na nich ukazana Matka Boża jako opiekunka cystersów oraz św. Urszula jako patronka dobrej śmierci. WYPOSAŻENIE WNĘTRZA. W prezbiterium ustawiony jest późnobarokowy ołtarz główny z 1721 r., wykonany przez śląskich snycerzy z Głogowa: Ernesta Brogera i Jana Ertzgebera. W ołtarzu umieszczony jest obraz Matki Bożej Wspomożenia z 2. połowy XX w. W prezbiterium znajdują się jeszcze barokowe stalle, wykonane w 1680 r. przez Bartłomieja Adriana cystersa z Lądu. W północnym ramieniu transeptu ustawiony jest późnobarokowy ołtarz św. Urszuli z 1721 r. Obok znajduje się późnobarokowy stiukowy pomnik nagrobny opata Antoniego Mikołaja Łukomskiego (zm. 1750). W południowym ramieniu transeptu ustawiony jest ołtarz św. Krzyża z 2. ćwierci XVIII w., który zaprojektował Pompeo Ferrari. Architekt ten wykonał także projekty dwóch innych ołtarzy znajdujących się w nawie i poświęconych śś. Bernardowi z Clairvaux i św. Janowi Bosko. Przy arkadzie oddzielającej nawę od transeptu umieszczona jest późnobarokowa ambona z 1735 r. Posiada ona bogatą dekorację snycerską i rzeźbiarską, postacie Ewangelistów, Ojców Kościoła i św. Bernarda z Clairvaux. W narożnikach nawy głównej ustawione są cztery późnobarokowe konfesjonały o bogatej dekoracji snycerskiej. Cennym zabytkiem jest późnobarokowy prospekt organowy z 22-głosowymi organami, wykonanymi przez Józefa Köglera. Rzut poziomy za: Sztuka polska, T. 5, Późny barok, rokoko i klasycyzm - XVIII wiek LITERATURA Miłobędzki A., Architektura polska XVII wieku, Warszawa 1980Nowiński J., Ląd nad Wartą, pocysterski zespół klasztorny, klejnot sztuki Wielkopolski, Warszawa 2007 Sztuka polska, T. 5, Późny barok, rokoko i klasycyzm - XVIII wiek, oprac. zb., Arkady 2016 Strona internetowa: Ląd, kościół Marii Panny i św. Mikołaja, dawny cystersów Kalendarium parafii pw. św. Benedykta Opata w Chlewie 1145 najprawdopodobniej najdawniejszy zapis dotyczący Chlewa – książę kaliski Mieszko Stary uposaża klasztor cystersów w Lądzie nad Wartą nadając im w posiadanie ,,osadę targową z karczmami Chlew”. 1335 r. – pierwsza wzmianka o istnieniu parafii w Chlewie. Arcybiskup gnieźnieński Jarosław Bogoria Skotnicki przyznaje prawo dziedzicowi Krowic o imieniu Chwalibóg do prezentowania proboszczów chlewskich. 1433 r. – ks. Mikołaj z Kalisza, kanonik gnieźnieński i krakowski rozstrzyga spór o prawo patronatu nad kościołem chlewskim, patronami są Korabici. 1521 r. – księga uposażeń arcybiskupa gnieźnieńskiego Jana Łaskiego wymienia drewniany kościół w Chlewie pod wezwaniem św. Benedykta, oraz proboszcza ks. Jana Trzebińskiego. Kolatorami są Piotr Chlewski z wnukami Piotrem i Benedyktem, a także Jan Orzegała i Stanisław Rak. 1591 r. – napad na plebanię po śmierci proboszcza ks. Stanisława. Zabrano z plebanii odzież, sprzęty, żywność, bydło i konie. Następnej nocy włamano się do kościoła, skąd skradziono 15 grzywien srebra ukrytych w tabernakulum. 1606 r. – pierwsza wizytacja, poświadczona w źródłach, przeprowadzona przez ks. Macieja Dąbrowskiego, archidiakona kaliskiego – stwierdza, że dach kościoła został poważnie uszkodzony i nakazuje jego gruntowną naprawę. W opisie wyposażenia wymienia trzy ołtarze z rzeźbionymi figurami świętych oraz czwarty ustawiony na krótko przed wizytacją. 1642 r. – arcybiskup gnieźnieński Maciej Łubieński znosi parafię Gać i przyłącza do parafii Chlewo. 1719 r. – w sprawozdaniu z wizytacji zapisano, że w kościele było pięć ołtarzy: główny – stary z figurami świętych, drugi z rzeźbą św. Krzyża, trzeci ze św. Antonim, czwarty św. Józefem i piąty posrebrzany, z wizerunkiem Matki Boskiej. 1754 r. – w sprawozdaniu z wizytacji wymieniono 68 srebrnych wot, wśród nich obrączki, pierścionki i kolczyki, które były zawieszone wokół obrazu Matki Boskiej, który określony został jako ,,łaskami słynący”. 1713 r. – dziedzic Maciszewic i Domaniewa Paweł Biernacki, przeznacza na budowę nowego murowanego kościoła w Chlewie piętnaście tysięcy złotych polskich. W roku 1716 Paweł Biernacki umiera bezpotomnie. Po 60 latach procesów sądowych jego spadkobiercy oddają zapisane w testamencie pieniądze na kościół w Chlewie. 1779 r. – ks. proboszcz Jan Karwat rozpoczyna przygotowania do budowy kościoła 1788 r. – poświęcenie nowego kościół w Chlewie. Kościół początkowo jest pokryty słomą, dopiero po kilku latach Mikołaj Jabłkowski kładzie dachówkę. W 1817 Bonawentura Niemojowski, przeprowadza kolejny remont dachu kościoła, który pokryto tym razem ulepszoną dachówką karpiową. 1813 r. – w sprawozdaniu z wizytacji zapisano, że wnętrze nowego kościoła było ,,zupełnie nagie”. Nie było żadnego bocznego ołtarza, a wielki ołtarz był ,,zmyślony” i ,,wyglądał jak z tektury wykrojony”. 1823 r. – założenie cmentarza parafialnego ,,na długim polu poza wsią” przez proboszcza ks. Wincentego Sławińskiego. 1879 r. – budowa istniejącej do dziś murowanej plebanii – proboszczem jest ks. Józef Akaliński. 1883 r. – ustawienie w prezbiterium nowego ołtarza z kopią obrazu Rubensa ,,Zdjęcie z Krzyża’”. W górnej nastawie ołtarza obraz z wyobrażeniem św. Benedykta Opata – patrona parafii. 1889 r. – otoczenie kościoła drewnianym parkanem z murowanymi słupkami z dwoma metalowym bramami i furtkami. 1908 r. – uroczystość poświęcenia Domu Ludowego (nazywanego dziś ,,organistówką”) przez ówczesnego proboszcza ks. Józefa Pełczyńskiego. W latach dwudziestych mieściła się tam szkoła. I wojna światowa – Niemcy ograbiają kościół – rekwirują na potrzeby przemysłu zbrojeniowego cynowe piszczałki z organów. Dwa duże dzwony kościelne, zostały ukryte na cmentarzu grzebalnym. Wróciły na Nowy Rok 1919. W czasie wojny spłonęło też zgromadzone na podwórzu proboszczowskim (wraz z drewnianą stodołą) drewno na budowę wieży kościelnej, która miała być usytuowana z boku kościoła nad zakrystią i lożą kolatorską. 1923 – 1927 – prace przy cmentarzu grzebalnym: wycinka drzew, opasanie wałem ziemnym i rowami, ogrodzenie siatką. 1924 r. (28 września) – ks. biskup Władysław Krynicki konsekruje kościół pw. św. Benedykta Opata w Chlewie. Proboszczem jest ks. Kazimierz Jung. 1925 r. – zakup do kościoła barokowych stacji Drogi Krzyżowej. 1930 r. – wykonano istniejącą do dzisiaj polichromię. 1931 r. – remont organów (nowe piszczałki) przez Firmę Braci Jezierskich z Warszawy. 1932 r. (30 kwietnia – 8 maja) – misje prowadzone przez ojców Redemptorystów z Torunia. W czasie ich trwania rozdano ponad siedem tysięcy Komunii Św. 1932 r. (4 listopada) – kradzież i świętokradztwo w kościele. Złodzieje włamują się do kościoła i otwierają tabernakulum. Kradną monstrancję, pozłacane kielichy i relikwiarz św. Benedykta. Biskup włocławski nakazuje ,,urządzić kilkugodzinne wystawienie Najświętszego Sakramentu po skończonej sumie, na znak pokuty”. Ustanowiono stróża nocnego do pilnowania kościoła. II wojna światowa – ówczesny proboszcz ks. Kazimierz Jung służy posługą duszpasterską mieszkańcom pozamykanych okolicznych parafii. W roku 1942 w kościele w Chlewie udziela chrztu 1175 dzieciom. W czasie jednego z nabożeństw Niemcy otaczają kościół i wyłapują wychodzącą młodzież, wysyłając ją na przymusowe roboty do Rzeszy Niemieckiej. Za odmowę współpracy z Niemcami ks. Jung został usunięty z plebanii zamieszkał w chłopskiej chacie przygarnięty przez jedną z rodzin. (Plebanię zajął niemiecki żandarm.) Dotkliwie pobity przez Niemców umiera w dniu 13 lipca 1943 roku. Po jego śmierci kościół zostaje zamknięty. Od tego czasu parafianie korzystają z posługi w parafii Dębe. W siedzibie organistówki Niemcy urządzili szkołę Hitlerjugend, w której uczyła się młodzież niemieckich osiedleńców. 1945 r. (prawdopodobnie od lutego) – proboszczem w Chlewie jest Ks. Franciszek Bujalski, a od sierpnia 1946 Ks. Edward Prandota 1953 r. – projekt obecnego głównego ołtarza do kościoła zatwierdzony do realizacji przez Kurię Diecezjalną we Włocławku z obrazem Matki Bożej. 1971 r. – ogrodzono cmentarz parkanem z białej cegły. Proboszczem jest ks. Stanisław Dobies. 1975 r. (7 – 8 marca) – nawiedzenie kopii Obrazu Matki Bożej Częstochowskiej 1975 r. – Henryk Domurat z Poznania odnawia polichromię w kościele. 1987 r. – wylano posadkę i założono parkiet w kościele. Proboszczem jest ks. Jan Dominiak 1989 r. – wykonano nowe boczne ołtarze w stolarni Jana Gano w Gostyniu k. Poznania 1992 – 1993 r. – remont kościoła. Wnętrze kościoła odnawia firma Juliana Wiącka z Ostrowa Wielkopolskiego. 1995 r. (3 maja) – nawiedzenie kopii obrazu św. Józefa 1999 r. (14 – 21 listopada) – Misje święte prowadzi o. Bonawentura Górski – franciszkanin 2010 r. (24 – 25 września) – nawiedzenie kopii obrazu Matki Bożej Częstochowskiej. Proboszczem jest ks. Paweł Rogoziński. 2011 r. (4 – 11 VI) – Misje Bożego Miłosierdzia prowadzą księża Jezuici. 2019 r. (od 1 października) – proboszczem jest ks. Sławomir Kosiński Zabytkowy kompleks klasztorny w Lądzie – obecnie mieści się Wyższe Seminarium Duchowne Towarzystwa Salezjańskiego, dawniej był to klasztor cystersów. W 2009 roku obiekt uznano za Pomnik historii – warto dodać, że jest on jedną z atrakcji na Szlaku Cysterskim. Pocysterski zespół klasztorny w Lądzie nad Wartą należy do najcenniejszych zabytków w Polsce. Klasztor cystersów w Lądzie nad Wartą został zbudowany według tradycji w 1145 roku, prawdopodobnie jako folwark klasztoru w Łeknie. Od 1175 roku funkcjonuje jako samodzielny obiekt. Około 1300 r. opactwo posiadało 30 wsi, w XIV w. był odwiedzany przez władców polskich, słynął też z kontaktów z wielkorządcami świeckimi i duchownymi. W 1331 klasztor został spustoszony przez Krzyżaków – podczas procesu polsko-krzyżackiego cystersi świadczyli na rzecz Polski. W 1500 r. opactwo posiadało 52 wsie i 3 miasteczka. W 1511 przyjęto w sejmie ustawę, że wstęp do klasztoru mieli tylko Polacy, a od 1538 – Polacy szlacheckiego pochodzenia. Niemieccy cystersi opuścili opactwo. W latach 1697-1750 opatem był Antoni Mikołaj Łukomski, filozof, mecenas nauki i sztuki. Rządził 50 lat i właśnie jego rządy uznaje się za szczytowy okres rozwoju klasztoru i opactwa. W 1745 r. Ląd – najstarsze opactwo cysterskie w Rzeczypospolitej – świętował 600-lecie swojej fundacji i istnienia. Jednak koniec XVIII w. to koniec świetności opactwa. Ostatni mnisi pozostali w nim do 1848 roku. Od 1921 kościół i klasztor stanowią własność salezjanów – odremontowali zabudowania, adaptując je na cele dydaktyczne. W latach 1939-1941 był tu hitlerowski obóz przejściowy dla księży, a po jego likwidacji – ośrodek Hitlerjugend. Po wojnie salezjanie powrócili i nadal prowadzą działalność edukacyjną – obecnie Ląd jest siedzibą Wyższego Seminarium Duchownego Towarzystwa Salezjańskiego. W 1972 rozpoczęto prace remontowo-renowacyjne obiektu. Kościół i klasztor są pod opieką konserwatorską. W 2009 zespół dawnego opactwa cystersów został uznany za Pomnik historii przez Prezydenta RP. Opactwo Cystersów w Lądzie – wybrane zabytki Opactwo cystersów w Lądzie widnieje w rejestrze zabytków jako zespół klasztorny cystersów, obecnie salezjanów. Obecnie jest to Pomnik Historii oraz skarbiec bezcennych zabytków. W jego skład wchodzi: klasztor, poł. XIV, XVII/XVIII, XX; kościół pw. NMP i św. Mikołaja, XII/XIII, 1651–1689, 1728-1735; ogród klasztorny z podwórzem gosp., XIX-XX; cmentarz zakonny, obecnie park, 2 poł. XIX; ogrodzenie ogrodu i cmentarza; mur z bramą 2 poł. XIX. Kościół – architektura i wnętrze Z najstarszego kościoła romańskiego do dzisiaj niestety nie zachowały się żadne fragmenty. W 1651 rozpoczęto burzenie wschodniej części i budowę barokowego kościoła – aż do 1714 r. Wschodnia elewacja otrzymała dwie wieże zakończone ażurowymi hełmami. Kościół wiele razy poddawany był rekonstrukcjom – dawniej ważną rolę pełniły tu dekoracje sztukatorskie, następnie dekoracja malarska. Ołtarz główny pochodzi z 1721 r. i jest dziełem Ernesta Brogera z Głogowa. Z kolei autorstwa Adama Swacha jest wiele obrazów i malowideł w kościele i klasztorze. Z kolei polichromię sklepienia północnego ramienia transeptu wykonał Łukasz Raedtke na pocz. XVIII w. W 1721 r. powstał ołtarz św. Urszuli ozdobiony sprowadzonymi w XIII w. z Altenbergu relikwiami świętej i jej towarzyszek, tzw. 11 Tysięcy Dziewic. Obok mieści się nagrobek opata Łukomskiego. Około 1730 r. powstały dwa ołtarze, dzieło śląskich snycerzy. Ambonę wykonali snycerze z Rawicza i Rydzyny w 1735 r. – w 1799 r. została rozbudowana. Efektowne malowidła w kopule są autorstwa śląskiego freskanta, Jerzego Wilhelma Neunhertza z 1733 r., a 22-głosowe organy wykonał cysters, Józef Koegler, w 1734 r. Klasztor W średniowieczu wybudowano ceglany klasztor w stylu gotyckim – stoi on w miejscu wcześniejszych, drewnianych, zabudowań. Rozbudowano go około 1350 r. – we wnętrzu wzniesiono krużganki wokół wirydarza, kapitularz oraz oratorium św. Jakuba, zdobione polichromią – to jeden z najcenniejszych zabytków gotyckiego malarstwa w Polsce. Najstarszym dziełem sztuki jest romańska patena fundacji Mieszka Starego. Około 1720 r. elewacje klasztoru i wnętrza przebudowano w barokowym stylu. Zwraca uwagę także tzw. „Sala Opacka” z malowidłami Adama Swacha. Ważnym zabytkiem była też Pietà z początku XV w., która jednak zaginęła w trakcie wojny. Pałac opacki Na wschód od klasztoru wybudowano w poł. XVI w. piętrowy pałac opacki, który w XVIII w. zastąpiono nowym – został jednak rozebrany na przełomie XIX/XX w.

parafia ląd nad wartą